Przyroda | Fotografia przyrodnicza | Kolekcje | Panel administracyjny | Użytkownik | Kontakt


2009-04-22

Sprzedaż zdjęć

Sprzedaż zdjęć do kalendarzy, wydawnictw przyrodniczych

więcej

2009-04-22

Pełny dostęp dla miłośników przyrody

Pełniejszy dostęp do zasobów serwisu oferujemy wszystkim miłośnikom przyrody, oraz miłośnikom fotografii przyrodniczej.

więcej

2009-04-22

Internetowe prezentacje przyrodnicze

Wykonujemy internetowe prezentacje przyrodnicze gatunków zwierząt, ptaków, owadów, roślin występujących w danym regionie.

więcej



Artykuły


Tygrzyk paskowany

Jeden z najpiękniejszych z krajowych pająków

Tygrzyk paskowany to pająk, który swoją nazwę zawdzięcza ubarwieniu podobnemu do futra tygrysa. Odwłok samicy gęsto pokrywają włoski, których ubarwienie tworzy naprzemienne, poprzeczne pasy żółte, białawe i czarne. Samica kolorystycznie doskonale wpasowuje się w otoczenie, w którym żyje, przez co jest trudna do zauważenia. Na uwagę zasługuje fakt, iż jej ubarwienie jest osobnicze i bardzo zmienne, co było przedmiotem wielu prac naukowych. Samce tych pająków są dość niepozorne i już nie tak ciekawe kolorystycznie, jak samice. Są również sporo mniejsze - osiągają długość do 6 mm, podczas gdy samice – do 30 mm.

 

Jest to gatunek ciepłolubny. Z pierwotnego rewiru – basenu Morza Śródziemnego - przedostał się do Europy Środkowej, Wschodniej i częściowo Północnej. Jego ekspansja przypada na początek XX wieku. Jeszcze kilkanaście lat temu uchodził w Polsce za rzadkość, pojedyncze osobniki znane były zaledwie z kilku stanowisk – Galicji i  Wielkopolskiego Parku Narodowego. Obecnie jest już dość pospolity. Można go spotkać nie tylko w okolicach jezior, brzegów rzek i wilgotnych łąk, ale również na własnym ogródku. Typowym biotopem tygrzyka są tereny silnie nasłonecznione, porośnięte roślinnością umożliwiającą rozpięcie sieci. Są to najczęściej sztywne trawy i turzyce, różnego rodzaju byliny oraz kępy jeżyn. Przypuszcza się, że jedną z przyczyn rozprzestrzenienia się pająka mogło być bierne przenoszenie kokonów zawierających młode pajączki przez wezbrane podczas wiosennych roztopów rzeki. Stwierdzono również, że młode tygrzyki mogą być przenoszone przez prądy powietrzne - młode pajączki wykorzystują lot na nici (babie lato). Prawdopodobnie ekspansja tygrzyka stała się możliwa dzięki ogólnemu ociepleniu klimatu w Europie.

 

Bardzo charakterystyczne są duże sieci tygrzyka, na których znajdują się dwa wyraźnie widoczne zygzaki wykonane z przędzy (górny i dolny). Starsze osobniki konstruują tylko dolny zygzak, a czasami rezygnują z obu. Zygzaki te pełnią funkcję wzmacniającą sieć, dzięki której wpadające w nią owady nie wyrządzają uszkodzeń w strukturze pajęczyny. Wzmocnienie to jest związane z pożywieniem tygrzyka. To bardzo "wybredny" pająk, gdyż poluje tylko na owady, które charakteryzują się stosunkowo dużymi rozmiarami. O zwierzętach mających tak wyspecjalizowane wymagania kulinarne mówimy, że posiadają bardzo wąską bazę pokarmową. Tygrzyk preferuje owady z rzędu prostoskrzydłych, czyli wszelkiego rodzaju koniki i szarańczaki. Nie gardzi także: ważkami, dużymi muchówkami i błonkówkami.

 

Tygrzyk paskowany, choć jest już rozpowszechniony, podlega w Polsce ścisłej ochronie gatunkowej. Funkcja ochronna polega głownie na niedopuszczeniu do wyłapywaniu go do celów hodowlanych w terrariach, zwłaszcza ze względu na jego dość ładne jak na europejskie warunki ubarwienie.

 

Dojrzałość płciową pająki uzyskują pod koniec lata. Następuje wówczas kopulacja, po której samica bardzo często zjada samca (około 80 – 90% wszystkich przypadków). Podobnie zachowują się inne krzyżakowate. Samica po zapłodnieniu buduje kokon lub kilka kokonów, składając do nich po 350 – 420 jaj. Jesienią dorosłe osobniki giną. Młode pająki wylegają się z jaj po około 4 tygodniach. Ponieważ jest wówczas późna jesień lub zima, przebywają wylęgłe w kokonie do wiosny. Pod koniec kwietnia lub w maju opuszczają kokon. Młode pająki tkają nić i wykorzystują podmuchy wiatru do dyspersji powietrznej. Po locie na nitce pająki osiedlają się i tkają swoją pierwsza pajęczynę łowną. U młodych osobników szew wzmacniający nie wychodzi zygzakowaty, a jest kulisty lub owalny i położony w centralnej części pajęczyny.




Realizacja druku zdjęć przyrodniczych a także inne druki firmowe – Drukarnia Mirror


Polityka prywatności | Polityka Cookies © Copyright 2008 Przyrodapolski.org | Przyroda